Final destination reached

No i jesteśmy:). Po prawie 24 h od wyruszenia z mojego przytulnego pokoiku na Targówku otworzyłam drzwi do pokoju, który będzie moim "pokoikiem" przez kilka bliższych i dalszych miesięcy. Powitał mnie zapach kadzidełek:) i szwedzki minimalistyczny wystrój wnętrza. Standard całkiem przyjemny - łóżko wygodne;), fotel też, krzesełka jedynie nieco twarde mają siedziska, co jak przypuszczam ma chronić studentów przed nadmiernym siedzeniem nad książkami:D.


Podróż oczywiście nie obyła się bez przygód:). Opóźnienia naszego samolotu nikt nie raczył ogłosić, no ale nie ma co zbyt wiele wymagać. Dzięki temu nie udało nam się złapać wcześniejszego pociągu z tańszymi biletami i musiałyśmy czekać 2 h na następny pociąg, co przy oszczędności 400 SEK wydało się niezwykle krótko:). Przez ten czas zdążyłyśmy się z lotniskiem Stockholm Arlanda, które ze Sztokholmem akurat zbyt wiele wspólnego poza expressowymi pociągami nie ma, dość dobrze zaprzyjaźnić, starając się bardzo dzielnie nie taranować innych podróżnych wózkami z naszymi megabagażami - przy takim obciążeniu wózków, jakie miałyśmy, przydałoby się wspomaganie kierownicy:).

Ostatecznie podróżowałyśmy we trzy, bo w samolocie odnalazła nam się jeszcze Monika, którą kojarzyłyśmy z grona szwedzkich erasmusów. Było więc raźniej:). Po zakupie biletów na pociąg miałyśmy pierwszą okazję, aby sprawdzić szwedzką organizację, no i po raz pierwszy Szwedzi się nie popisali, kiedy sprawdzając bilety i wuszczając przez bramkę na stację, nie sprawdzili, o której dokładnie mamy na bilecie odjazd pociągu (na stację podziemną wpuszczają ok 10 min przed odjazdem). I kiedy już z Asią wyczekiwałyśmy za bramkami na Monikę, okazało się, że jej wpuścić nie chcą:). Dzięki czemu nie spędziłyśmy ponad 2 h pod ziemią. Potem było już lepiej:).
Podkarmione w Macu miałyśmy na tyle siły aby nie stać w gigantycznej kolejce do windy, tylko zjechać na peron mknącymi z zawrotną prędkością ruchomymi schodami, co okazało się nie do końca rozsądne, bo mając do opanowania kilka walizek można przy odrobinie szczęścia wyrządzić sobie trochę krzywdy. Już na dole z pomocą sympatycznej pani, która akurat, tak jak Monika, jechała do Borlange, udało nam się zapakować do właściwego pociągu, któremu, pomimo niewątpliwie znacznie wyższego komfortu niż w PKP (no dobrze, nie będę takimi porównaniami szwedzkich kolei obrażać:>), brakowało ewidentnie miejsc na całe mnóstwo bagaży, które jakimś cudem pasażerowie wtaszczyli do wagonu. Ale ponaprężałyśmy trochę muskuły i jakoś się udało. Znów:). Po 2 h i 20 min wysiadłyśmy w Falun. Ciemno już było, ale powitał nas na stacji Rafał i zabrał się za nasze dwie największe walizki:). Została nam tego wieczora jeszcze tylko jedna misja do wykonania - dostać się do hostelu, w którym miałyśmy zarezerwowany nocleg. Z tą małą uwagą, że już przy rezerwacji powiadziano nam, że recepcja jest czynna tylko do 20. Zanim zapakowałyśmy się do taksówki, była już prawie 23;). W taksówce zaliczyłam swoją pierwszą porażkę, jesli chodzi o szwedzką wymowę, ale na szczęście miałam zapisaną nazwę hostelu i taksówkarz tylko się miło uśmiechnął i powiedział ją poprawnie, czego oczywiście nie zdołałam zapamiętać:). Prawdziwy majstersztyk organizacyjny czekał na nas w hostelu. Najpierw lekko się przeraziłam, bo przy drzwiach nie było dzwonka. Po chwili jednak znalazłyśmy z Asią na drzwiach kartkę "Katarzyna Puchacz, call...." z nr telefonu. Pani, która odebrała telefon kazała rozejrzeć sie za małym czerwonym domkiem niedaleko schodów, w którym w skrzynce z kłódką na szyfr znalazłam kopertę z napisem "Welcome Katarzyna Puchacz" i z kluczami w środku. Jeszcze gdyby tylko od razu miła pani z hostelu powiedziała, że ów domek to tak naprawdę coś w formie mini-magazynu na różne sprzęty i to jeszcze bez drzwi, byłoby dużo szybciej. Ale nie ma co narzekać. Zaskoczyli nas bardzo mile, a najważniejsze, że miałyśmy gdzie spać.

Rano już nie było tak fajnie:). Przywitały nas swoim widokiem nasze bagaże i na myśl o tym, że znów trzeba sie za nie zabrać, troche nam miny zrzedły. Autobus zawiózł nas kilka przystanków do biura, gdzie miałyśmy odebrać klucze do pokojów, kasując przy tym po 20 SEK od każdej z nas. W związku z tym poistanowiłyśmy zbojkotować transport publiczny i polegać na siłach własnych mięśni przez cały okres pobytu tutaj. Niemniej odżałowałyśmy jeszcze tych kilkadziasiąt koron na kolejny bilet i po kilkuminutowym spacerze z walizami przez centrum miasteczka wpakowałyśmy się w autobus prosto pod nasz tymczasowy dom - Hall Britsen. Musiałyśmy wyglądać jak ostatnie sierotki kiedy wysiadłyśmy z autobusu, bo zaraz podszedł do nas jakiś Szwed z pyatniem czy wszystko ok i czy przypadkiem nie zgubiłyśmy się:). Pokazał, gdzie mamy iść, powiedział ile metrów mamy do przejścia:). Full service jednym słowem. I w taki oto sposób dotarłyśmy do Hall Britsen. I nieco wymęczone, po późnym śniadaniu, postanowiłyśmy iść spać:).